Anti-Aspergillus fumigatus Ab

 

 

آسپرژیلوس فومیگاتوس شایع ترین گونه قارچی مرتبط با بیماری‌زایی در انسان است. این قارچ ubiquitous بوده و عفونت‌زایی آن به وضعیت ایمنی میزبان بستگی دارد. آنتی بادی‌های تولید شده علیه آنتی ژن‌های این قارچ در اشکال مختلف بیماری نقش دارند. اندازه گیری همزمان آنتی بادی های IgG و IgM اطلاعات ارزشمندی ارائه می‌دهد. درIgG  نشان دهنده پاسخ ایمنی هومورال ثانویه و قرارگیری مزمن یا قبلی با قارچ است و در عفونت‌های مزمن مانند آسپرژیلوما (توپ قارچی) یا آسپرژیلوزیس برونکوپولمونری آلرژیک(ABPA)  افزایش می‌یابد. در IgM نشان دهنده پاسخ ایمنی اولیه و حاد است و در مراحل اولیه مواجهه یا عفونت حاد ممکن است افزایش یابد، اگرچه در عفونت‌های مهاجم به دلیل نقص ایمنی زیربنایی، ممکن است پاسخ آنتی بادی ضعیف باشد. این تست به ویژه برای افتراق بین کلونیزاسیون، بیماری آلرژیک و بیماری مهاجم در کنار تست گالاکتومانان (قابل انجام در بخش ایمونولوژی آزمایشگاه نور) و یافته های بالینی مفید است.

کاربردهای بالینی:

– کمک به تشخیص آسپرژیلوما (Aspergilloma) یا توپ قارچی در حفره های ریوی از قبل موجود.

– کمک به تشخیص و پایش آسپرژیلوزیس برونکوپولمونری آلرژیک (ABPA) در بیماران مبتلا به آسم یا فیبروز سیستیک.

– بررسی عفونت مزمن ریوی با آسپرژیلوس(Chronic Pulmonary Aspergillosis – CPA)

– کمک به افتراق بین کلونیزاسیون ساده مجاری هوایی و بیماری فعال در بیماران با یافته های رادیولوژیک مشکوک

– ارزیابی پاسخ ایمنی میزبان به قارچ در موارد عفونت مهاجم عمدتاً IgG در بیماران با سیستم ایمنی نسبتاً سالم

 

نوع نمونه قابل اندازه گیری: خون ( سرم )

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی نمی باشد.

تفسیر:

– افزایش سطح  IgG قویاً مطرح کننده آسپرژیلوما،ABPA یا آسپرژیلوزیس مزمن ریوی (CPA) است. در  ABPAاغلب همراه با افزایش IgE توتال و IgE اختصاصی ضد آسپرژیلوس، ائوزینوفیلی و یافته‌های رادیولوژیک خاصی است. در بیماران با سیستم ایمنی نسبتاً intact که دچار آسپرژیلوزیس مهاجم شده‌اند نیز ممکن است افزایش یابد.

– افزایش سطح  IgM می‌تواند نشان‌دهنده مواجهه اخیر یا عفونت حاد باشد، اما به طور کلی ارزش تشخیصی پایین‌تری نسبت به IgG  دارد و به تنهایی اختصاصی نیست.

– الگوی ترکیبی در افزایش همزمان IgG و IgM ممکن است در فاز فعال یک عفونت حاد یا در تشدید بیماری مزمن دیده شود.

– نتایج منفی عفونت فعال را به طور قطعی رد نمی‌کند، به ویژه در بیماران با نقص ایمنی شدید که ممکن است پاسخ آنتی بادی مناسبی ایجاد نمی کنند.

عوامل مداخله گر:

– مثبت کاذب: امکان واکنش متقاطع با آنتی بادی‌های ضد سایر قارچ‌ها مانندCandida, Histoplasma ، Cryptococcus وجود دارد.

– منفی کاذب: در بیماران با نقص ایمنی شدید نوتروپنی شدید، دریافت کنندگان داروهای سرکوبگر ایمنی، مصرف داروهای ضد قارچی، نمونه‌گیری در مراحل خیلی اولیه یا خیلی دیررس بیماری.

– وجود فاکتور روماتوئید (RF) ممکن است در اندازه گیری IgM تداخل ایجاد کند.

 

توضیحات:

این تست به تنهایی برای تشخیص آسپرژیلوزیس مهاجم در بیماران نوتروپنیک کافی نیست و تست گالاکتومانان یا  β-D-Glucan  و کشت قارچ ارزش بیشتری دارند. تشخیصABPA  نیاز به تلفیق معیارهای بالینی، رادیولوژیک، سرولوژیک، IgE, IgG, eosinophil count دارد. در بیماران با کیست یا حفره ریوی و نتیجه مثبت IgG، تشخیص آسپرژیلوما مطرح می‌شود. پایش سطح IgG در طول زمان می‌تواند برای ارزیابی پاسخ به درمان در آسپرژیلوزیس مزمن مفید باشد.