استرونژیلوئیدس استرکورالیس

میزبان ها:

گونه های استرونژیلوئیدس عموما میزبان اختصاصی دارند و استرکورالیس در درجه اول یک انگل انسانی است.بااین حال،عفونت های آشکار با ماده های انگلی در سایرنخستی ها(شامپانزه ها،میمون ها و غیره)و سگ های خانگی شناسایی شده است.دو جمعیت ژنتیکی در سگ های خانگی یافت شده است،یکی که به نظر می رسد فقط سگ ها را آلوده می کندو دیگری که ممکن است هم سگ ها و هم انسان ها را آلوده  کند؛همه عفونت های انسانی به این جمعیت ژنتیکی  دوم نسبت داده شده اند.گربه های خانگی به طور تجربی مستعد ابتلا به عفونت های استرکورالیس هستند،اگرچه مشخص نیست که آیا آنها به عنوان مخزن طبیعی نقش دارند یا خیر.

استرونژیلوئیدس فیولبورنی انگل میمون ها و میمون های دنیای قدیم است.تنها میزبان شناخته شده برای استرونژیلوئیدس فیولبورنی زیرگونه کلی ، انسان است.

تظاهرات بالینی:

نشانه های اولیه استرونژیلوئیدیازیس حاد،در صورت مشاهده،بثورات موضعی خارش دار و اریتماتو در محل نفوذ لارو انگل به پوست است.بیماران ممکن است با مهاجرت لاروها از ریه ها به سمت بالا از طریق نای ،دچار سوزش نای و سرفه خشک شوند.پس از بلعیده شدن لاروها به دستگاه گوارش،بیماران ممکن است اسهال،یبوست،درد شکم و بی اشتهایی را تجربه کنند. استرونژیلوئیدیازیس مزمن  عموما بدون علامت است،اما ممکن است انواع تظاهرات گوارشی و پوستی رخ دهد. به ندرت بیماران  مبتلا به استرونژیلوئیدیازیس مزمن ممکن است عوارض دیگری(مانند آرتریت،آریتمی قلبی،سوء جذب مزمن، انسداد دوازدهه،سندرم نفروتیک،اسم مکرر) ایجاد کنند.تا 75% از افراد مبتلا  به استرونژیلوئیدیازیس مزمن ائوزینوفیلی محیطی خفیف یا سطح بالا IgE دارند.

سندرم هایپر اینفکشن و استرونژیلوئیدیازیس منتشر،اغلب با عفونت تحت بالینی در بیمارانی که کورتیکواستروئیدهای با دوز بالا دریافت میکند،مرتبط هستند.اختلال بعدی در ایمنی میزبان منجربه تسریع اتواینفکشن و تعداد زیادی لارو مهاجر می شود.در استرونژیلوئیدیازیس مزمن و در سندرم بیش عفونت،لاروها به دستگاه گوارش ها و ریه ها محدود می شوند،درحالی که در استرونژیلوئیدیازیس منتشر،لاروها به اندام های متعددی حمله می کنند. انواع علائم /نشانه های سیستمیک،گوارشی ،ریوی وعصبی ثبت شده است.عوارض می توانند شدید باشند.درصورت عدم درمان ، میزان مرگ و میر سندرم بیش عفونت و استرونژیلوئیدیازیس منتشر می تواند به 90% نزدیک شود.

مهاجرت زیر جلدی لاروهای فیلاریفرم در چرخه خودعفونی یا مهاجر لاروها به صورت بثورات ماکوپاپولار یا کهیر های با حاشیه مواج عود کننده در امتداد باسن،پرینه و ران ها خودعفونی  مکرر بروز می کند.این بثورات معمولا خیلی سریع پیشرفت می کنند.

در نوزادان آلوده به S.fuelleborni زیرگونه kelleyi، یک بیماری سیستمیک شدید،اغلب کشنده و شامل انتروپاتی از دست دهنده پروتئین شرح داده شده است که گاهی اوقات با آسیت صفاقی بروز میکند.

تشخیص آزمایشگاهی :

تشخیص آزمایشگاهی استرونژیلوئیدیازیس معمولا با شناسایی میکروسکوپی لارو استرونژیلوئیدس استرکورالیس در مدفوع ،مایع دوازده و یا نمونه های بیوپسی و احتمالا خلط در عفونت های منتشر تشخیص داده می شود.بررسی نمونه های سریالی ممکن است لازم باشد ولی همیشه کافی نیست،زیرا بار عفونت اغلب کم است ،درعفونت های بدون عارضه،میزان لارو حداقل  است و بررسی میکروسکوپی مدفوع حساسیت کمی دارد.

S.fuelleborni-strongyloidiasis براساس تشخیص تخم ها در مدفوع تشخیص داده می شود،اگرچه در صورت تاخیر در پردازش نمونه،ممکن است لاروهای رابدیتیفرم از تخم درآمده وجود داشته باشند.تخم های  S.fuelleborni زیرگونه fuelleborni به صورت جداگانه در مدفوع دفع می شوندو به سرعت از تخم بیرون می آیند.تخم های S.fuelleborni زیر گونه kellyi اغلب در رشته های میکروسکوپی  مخاطی در مدفوع دفع می شوند.تخم های هر دو گونه کوچکتر از کرم های قلابدار هستند،پوسته نازکی دارند و حاوی لاروهایی هستند که تخم را پر میکنند و حداقل در مرحله شکافته شدن رشد هستند.

مدفوع را می توان به صورت مستقیم یا پس از تلغیظ ، در نمونه های مرطوب بررسی کرد.لارو ها پس از بازیابی با تکنیک رسوب قیفBaermann  یا پس از کشت  با استفاده از پلیت آگارکوگا،کشت زغال چوب  یا تکنیک کاغذصافی Harada-Mori،به بهترین شکل قابل مشاهده هستند.روش کشت پلیت آگار کوگا در اکثر مطالعات به عنوان حساس ترین روش کوپرولوژیکی برای تشخیص لاروهای استرونژیلوئیدیازیس شناخته شده است.

اسپیراسیون مایع دوازدهه بااستفاده از تست انتروکه کم تر تهاجمی است،ممکن است  برای تشخیص لارو در بیمارانی که نمونه مدفوع دارند مفید باشد.در استرونژیلوئیدیازیس منتشر،لاروهای فیلاریفرم ممکن است در خلط ،ترشحات برونش یا مایع پلور تشخیص داده شوند.در بیمارانی که بثورات پوستی دارند،ممکن است در بیوپسی پوست شناسایی شوند.

تشخیص آنتی بادی

آزمایش های ایمونودیاگنوستیک برای استرونژیلوئیدیازیس زمانی تجویز می شوند که عفونت مشکوک باشد و ارگانیسم از طریق اسپیراسیون دوازدهه،آزمایش های رشته ای یا آزمایش های مکرر مدفوع تشخیص داده نشود.

اکثر آزمایش های تشخیص آنتی بادی از آنتی ژن های مشتق شده ازلاروهای فیلاریفرم استرونژیلوئیدس  استراکورالیس استفاده می کنند.اگرچه آنتی ژن های نوترکیب مانندبه طورفزاینده ای مورد استفاده قرار می گیرند. اگرچه آزمایش های آنتی بادی فلورسنت غیرمستقیم ،هماگلوتیناسیون غیرمستقیم و آزمایش های فلورسنت وmagnetic bead مرتبط با آنتی ژن در دسترس هستند.اما ایمونواسی آنزیمی به دلیل حساسیت بیشتر آن توصیه می شود.EIA مبتنی بر آنتی ژن فیلاریفرم مورد استفاده در CDC دارای حساسیت 96% و ویژگی 98% است. کیت های EIA تجاری که در حال حاضر در دسترس هستند،ویژگی قابل مقایسه ای دارند اما حساسیت کمی پایین تری دارند.

افراد دارای نقص ایمنی مبتلا به استرونژیلوئیدیازیس منتشر،معمولا علیرغم سرکوب سیستم ایمنی،آنتی بادی های IgG قابل تشخیصی دارند،اگرچه نتایج منفی کاذب نیز ممکن است رخ دهد.واکنش های متقاطع با سرم بیماران آلوده به S.fuelleborni احتمالا رخ می دهد،اما عملکرد آن ارزیابی نشده است.

نتیجه مثبت آزمایش سرولوژیک،تلاش های مداوم برای تشخیص پارازیتولوژیک انگل را به دنبال درمان ضدکرم توصیه می کند،زیرا سرولوژی مثبت بین عفونت قبلی و فعلی تفاوتی قائل نمی شود.بازگشت سرولوژیک به وضعیت منفی آنتی بادی در اکثربیماران مبتلا به استرونژیلوئیدیازیس غیرمعمول است،اگرچه سطح آنتی بادی ظرف 6 ماه پس از درمان دارویی موفق به طور قابل توجهی کاهش می یابد.بنابراین،پایش سرولوژیک ممکن است در پیگیری بیماران درمان شده مفید باشد.

تشخیص مولکولی :

روش های PCRو LAMP می توانند برای تشخیص استرونژیلوئیدیازیس در نمونه های مدفوع تازه،منجمد یا تثبیت شده با فرمالین استفاده شوند.حساسیت و اختصاصیت بسته به آزمون مرجع مورد استفاده برای محاسبه چنین ویژگی هایی متفاوت است،نتایج منفی و مثبت کاذب نیز رخ می دهد.