فاکتورهای انعقادی

 توضیح و تفسیر : 

انعقاد خون فرایندی است که موجب لخته شدن خون می شود.این فرایند از دو مسیر داخلی و خارجی موجب تبدیل فیبرینوژن به فیبرین،فعال شدن فاکتورهای انعقادی و تجمع پلاکت ها می شود.نقص در این فرایند سبب بروز بیماری هایی از جمله هموفیلی می شودولی انعقاد نابجای آن سبب ایجاد سکته قلبی و ایسکمی مغزی و آمبولی می شود.آزمایش های انعقادی شامل سنجش فاکتورهای 13 گانه،فیبرینوژن(فاکتور(I،PT،PTT،تعداد پلاکت،زمان خونریزی ( (BTرا شامل می شود.

در آزمایش CBC سلول های خونی ارزیابی می شود که امکان ارزیابی پلاکت ها را می دهد که درصورت پایین بودن منجربه اختلال روند انعقاد می شود.سنجش فاکتورهای انعقادی و سطوح پایین آن احتمال وجود بیماری کبدی و انعقاد داخل عروقی((DICرا مطرح می کند.

اندازه گیری فیبرینوژن بعلت سطح غلظتی بالا در موارد چون استعداد به انعقاد پذیری (سطح بالا)و خطر سقط جنین (سطوح پایین) از اهمیت بالایی برخوردار است.

جهت بررسی وضعیت فاکتورهای انعقادی آزمایشات PT،APTT انجام گرفته و تغییر لازم صورت می گیرد.درصورت لازم سطح هرفاکتور بصورت اختصاصی اندازه گیری و در بیماری های انعقادی جهت تشخیص ،درمان و پیشگیری مورد استفاده قرار می گیرد.

◆ پروتئین Stool

پروتئین های stool زیر مجموعه ای از پروتئین های calcium – binding Proteinها هستند و از دو زیر واحد یکسان که از طریق پیوند کووالانسی بهم متصل شده اند تشکیل شده است و وزنی حدودا 9تا13  KDaدارند. این نوع پروتئین به عنوان مارکر در تست های ایمونوهیستوشیمی استفاده می شود.

پروتئین stool اساسا در بافت های مختلف از جمله سلول های عصبی،مونوسیت و انواع خاصی از سلول گلیال یافت می شود.از کاربردهای آزمایش صورت گرفته به این نوع پروتئین می توان به ارزیابی شرایط موثر بر سیستم عصبی مانند نوروبلاستوما،انواع تومورهای مغزی وهمچنین ملانوما اشاره کرد.در بسیاری از موارد و افزایش سطح پروتئین های stool با برخی از احتمالات عصبی مثل آسیب مغذی با بیماری های عصبی مرتبط است.برای مثال در تومورهای مغذی پروتئین های stool درانواع خاصی از سلول گلیال ازجمله آستروسیتها بیان می شود که افزایش سطح این نوع پروتئین در خون با مایع مغزی نخاعی تایید کننده وجود تومور است.همچنین این پروتئین در سلول رنگدانه پوست هم وجود دارد که موارد ملزوم برای ارزیابی وسعت بیماری مورد سنجش قرار می گیرد.قرار گرفتن در شرایط التهابی هم میتواند برسطح این پروتئین اثرگذار باشد برای مثال در اختلالات خود ایمنی این آزمایش اطلاعات تکمیلی برای تشخیص را دراختیار قرار می دهد.

بیماران درصورت داشتن علائم هایی مانند تشنج،تغییر وضعیت ذهنی از جمله گیجی وهمچنین تغییرات حسی و حرکتی وملانوم ملزم به انجام این آزمایش می شوند.

روش آزمایشگاهی این تست براساس الایزا(ELISA) و ایمونوهیستوشیمی(IHC) است.کبد در روش الایزا تعیین عمقی سطح پروتئین ارزیابی می شود.در حالیکه در روش ایمونوسیتوشیمی برای تشخیص پروتئین Stool در بافتی استفاده می شودکه الگوی خاص رنگ آمیزی موجود در این پروسه آزمایشگاهی اطلاعات مهمی را در اختیار متخصص قرار می دهد.